เรื่องสั้น

ฉันถูกใส่ร้าย
มีชายผู้หนึ่งได้กล่าวให้ร้ายท่านอิหม่ามญะฟัร อัล-ศิดดิ๊ก ต่อมาภายหลังท่านอิหม่ามได้ไปเยี่ยมชายผู้นั้นและกล่าวขึ้นว่า “เมื่อท่านได้ต่อว่าฉันในบางสิ่ง ฉันได้นิ่งเงียบโดยไม่ตอบโต้ ถ้าหากสิ่งที่ท่านต่อว่าฉันนั้นเป็นความจริง ฉันขอบอกท่านว่าฉันจะขอสำนึกผิดและฉันจะไม่ยอมทำผิดเช่นนั้นอีก แต่ถ้าหากสิ่งที่ท่านกล่าวหาฉันนั้นไม่เป็นความจริงแต่อย่างใด ฉันขอพรจากพระผู้เป็นเจ้าได้ทรงโปรดให้การอภัยโทษแก่ท่าน ฉันขอให้อภัยต่อท่านในสิ่งที่ท่านได้พูดใส่ร้ายฉันโดยจะไม่ขอตอบโต้หรือใส่ร้ายท่านกลับไป” 
   
อ่านหนังสือหาย


เพื่อนคนหนึ่งของนัสรุดดิน เอ่ยถาม “ทำไมท่านจึงเอาหนังสือมัดติดขาของท่านแบบนั้นหละ”
นัสรุดดิน “ก็มันจะได้ไม่หายไง”
เพื่อน “แต่หากท่านมัดติดขาแบบนั้นแล้วท่านจะอ่านมันได้ยังไง”
นัสรุดดิน “อ้าว! ถ้าหากหนังสือมันหายไปแล้วฉันจะอ่านมันได้ยังไงหละ”



น้ำใจต้องไร้เส้นแบ่ง


วันหนึ่งท่านนบีอิบรอฮีมได้เชิญชายผู้หนึ่งมากินอาหารที่บ้าน แต่ต่อมาเมื่อท่านได้ทราบว่าชายคนนั้นไม่ใช่มุสลิมท่านจึงได้ยกเลิกการเชิญนั้น ทันใดนั้นเอง พระผู้เป็นเจ้าได้มีพระวัจนะลงมาในทันทีว่า “ท่านไม่ยอมให้อาหารแก่เขาเพียงแค่วันเดียวเพียงเพราะเขานับถือศาสนาต่างจากท่าน ในขณะที่ชีวิตอีกเจ็ดสิบปีที่เหลือของเขานั้นฉันเป็นผู้ดูแลและให้ปัจจัยยังชีพแก่เขาทั้งๆ ที่เขาเป็นผู้ปฏิเสธ และการที่ท่านจะเลี้ยงอาหารเขาเพียงค่ำคืนเดียวนั้น มันไม่ได้ทำให้ท่านยากจนลงแต่ยังใด” (เล่าโดย อิหม่ามฆอซาลี)